Tabelka przedstawia możliwą ilość węzłów klastra (nodów) oraz rodzaj stosowanych dysków współdzielonych dla poszczególnych wersji systemów Windows.

źródło: Maximum number of supported nodes in a cluster – Microsoft Support

“Dwa serwery w grupie roboczej: pierwszy – Hyper-V Server 2008 R2, drugi – pełny 2008 R2 (z GUI),  na którym zainstalowana jest rola Hyper-V. Pytanie: Co zrobić zaraz po instalacji pierwszego serwera, aby móc podłączyć się do pierwszego z konsoli Hyper-V Manager na drugim?”

Prostym rozwiązaniem w tej sytuacji jest użycie HVRemote – skryptu, który ułatwia konfiguracje zdalnego zarządzania Hyper-V w środowisku grupy roboczej i mieszanym (AD-workgroup). Konfiguracja jest możliwa również ręcznie za pomocą Authorization Managera, ale HVRemote bardzo przyspiesza tę operację.

źródła:

HVRemote – Hyper-V Remote Management Configuration Utility

Configure Hyper-V Remote Management in seconds – John Howard

Using Authorization Manager for Hyper-V Security – TechNet

Ten post to odpowiedź dla jednego z czytelników bloga, który zapytał mnie:

“Czy da się korzystać z hibernacji na laptopie z Hyper-V, którego używam do uruchamiania testowego wirtualnego środowiska?”

Po zainstalowaniu roli Hyper-V na Windows Server tracimy możliwość korzystania z zaawansowanych funkcji wstrzymania jak hibernacja oraz sleep. Dzieje się tak z powodu, że część funkcji hypervisora nie jest obsługiwana przez dostępne w systemie narzędzia obsługujące zaawansowane opcje wstrzymania.

Marketingowo jest to przedstawiane, że Hyper-V jest stworzony dla serwerów a ich się nie hibernuje i nie wstrzymuje:) Rzeczywiście tak jest ale Microsoft zapomniał o ludziach używających maszyn z Hyper-V na stacjach roboczych i komputerach przenośnych (programiści, konsultanci, testerzy, trenerzy etc).

Jednak jest metoda jak można częściowo pogodzić zaawansowane funkcje wstrzymania wraz z korzystaniem z Hyper-V. Rozwiązanie nie jest idealne i ma swoje ograniczenia ale lepsze to niż nic. Opiera się ono o wiedzę, że w początkowej fazie startu systemu wraz z uruchomieniem sterownika odpowiedzialnego za Hyper-V o nazwie Hvboot.sys system zostaje przestawiony w tryb wirtualizacji i zmienione zostają między innymi opcje zarządzania energią. Dokąd Hyper-V nie zostało uruchomione dotąd jest możliwość wykorzystania zaawansowanych opcji wstrzymania.

Tyle teorii:) teraz how to:

Opcje związane z uruchomieniem Hvboot.sys są ukryte w rejestrze: HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\hvboot\Start

Po zmianie na wartość dziesiątkową 3 i przeładowaniu systemu sterownik będzie uruchamiany na żądanie (pamiętamy, że domyślne ustawienie to 0).

Zamiast zmiany dokonywać w rejestrze można posłużyć się poleceniem: sc config hvboot start= demand

Po restarcie uzyskaliśmy możliwość korzystania z funkcji wstrzymania ale nie możemy uruchomić Hyper-V:)

Jeśli mimo to nie mamy dostępu do hibernacji należy ją włączyć: powercfg -h on.

Aby włączyć Hyper-V należy uruchomić komendę net start hvboot. Po wykonaniu tego polecenia do następnego restartu tracimy dostęp do zaawansowanych opcji wstrzymania.

źródła:

Enable Sleep / Hibernate with Hyper-V -markharrison.co.uk/blog

Get power management features back with Server 2008 Hyper-V – Aaron Tiensivu’s Blog

Hyper-V and Power Management – Virtual PC Guy’s Blog

Hyper-V: How to Run Hyper-V on a Laptop – TechNet Wiki

Nic:) SP1 dla Windows 7 nie będzie zawierał żadnych nowych funkcjonalności. Zawierał będzie tylko poprawki do bieżących funkcji. Poprawka SP1 dla Windows 7, jest oczywiście rollupem wszystkich poprzednich poprawek.

Za to SP1 dla Windows Server 2008 R2 będzie zawierać za to nowe funkcjonalności:

Remote FX – w największym skrócie jest to lepsze wsparcie dla obsługi video i aplikacji 3D w sesjach RDP. Więcej informacji na blogu Microsoft Virtualization Team.

Hyper-V Dynamic Memory – możliwość zarządzania użyciem pamięci przy większej ilości wirtualnych maszyn, umożliwia wybór między wydajnością a ilością wirtualnych maszyn. Bardzo przydatne przy utrzymywaniu wielu serwerów wirtualnych lub desktopów wykorzystujących VDI. Więcej o Hyper-V Dynamic Memory na blogu Microsoft Virtualization Team.

Podobnie jak SP1 dla Windows 7 zawierał będzie wszystkie poprzednie poprawki.

Jedna ciekawa informacja związana z SP1, ponieważ miała być początkowo częścią SP1 ale Microsoft zdecydował się na wydzielenie jej z Service Packa 1 i szybsze dostarczenie do swoich klientów. Mowa o Windows XP Mode, które do tej pory było dostępne tylko dla komputerów wspierających wirtualizację. Od dziś Windows XP Mode działa również na komputerach bez sprzętowego wsparcia dla wirtualizacji. Najnowszą wersję Windows XP Mode działającą na maszynach bez wsparcja dla wirtualizacji można pobrać z witryny Windows XP Mode and Windows Virtual PC Home. Dostępność Windows XP Mode dla poszczególnych wersji Windows 7 nie zmieniła się i w dalszym ciągu Windows XP Mode działa na Windows 7 Ultimate, Enterprise i Professional.

źródła poza informacjami od grupy produktowej Windows:

Windows XP Mode now accessible to more PCs – The Windows Blog

Windows XP Mode and Windows Virtual PC Home

Explaining Microsoft RemoteFX – Microsoft Virtualization Team Blog

Dynamic Memory Coming To Hyper-V – Microsoft Virtualization Team Blog

Ja dziś:) Co prawda wirtualnej ale chyba się liczy:)

Jeden z programów jakiego używam na maszynie działającej na Hyper-V wymagał FDD i nie dawał się przekonać, że to archaizm. Najprostszym wyjściem z sytuacji było dodanie obsługi wirtualnego napędu dyskietek do wirtualnej maszyny.

Hyper-V używa plików VFD jako obrazów dyskietek, aby utworzyć plik VFD należy:

1. Uruchomić Hyper-V Manager;
2. Przejść do panelu Action;
3. Wybrać New -> Floppy Disk…;
4. Pojawi się okno Create Virtual Floppy Disk;
5. Wybrać jego lokalizację, wprowadzić nazwę pliku dyskietki i wybrać Create.

Utworzony w ten sposób plik VFD można podłączyć jako napęd dyskietek do maszyny wirtualnej działającej na Hyper-V, Virtual Server lub Virtual PC.

źródło: własne doświadczenie

Na wirtualnych maszynach w logach systemowych  pojawia się następująca informacja:

Event Type: Information
Event Source: netvsc
Event Category: None
Event ID: 4
Date: 2/17/2010
Time: 11:46:07 AM
User: N/A
Computer: MACHINENAME
Description:
The miniport ‘Microsoft Virtual Machine Bus Network Adapter’ reset.

Są trzy metody na rozwiązanie tego problemu:

• Powiększenie wielkości bufrów VMBus wirtualnych maszyn na których występuje problem z 1MB do 2MB lub 4MB (w dalszej części opiszę to dokładniej). Uznaję to rozwiązanie za preferowane ze względu na najmniejszą inwazyjność fixa w infrastrukturę.
• Instalacja patcha KB974909 o statusie testowym na maszynach z Hyper-V R2 na których działają maszyny z problemem (w przypadku klastra na wszystkich maszynach w klastrze gdzie wystąpił problem z VM).
• Zmiana NIC wirtualnej maszyny z Synthetic na Legacy adapter. Rozwiązanie to obniża oczywiście parametry połączenia VM (między innymi jego prędkość do 100Mbps). Ze względu na obniżenie parametrów nie można go uznać za rozwiązanie zalecane w środowiskach produkcyjnych.

Aby powiększyć bufor VMBus wirtualnej maszyny na której występuje problem należy:

• Przejść do gałezi rejestru: HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Class\{GUID}\{index}.
• Aby zidentyfikować jaki GUID ma interfejs wirtualnej maszyny na którym występuje problem:

W przypadku VM na Windows Server 2008/2008 R2 jest to banalne):
Identyfikacja inerfejsu na Windows Server 2003 jest trochę trudniejsza:)

Należy przejśc do HKLM\SOFTWARE\Microsoft\WindowsNT\CurrentVersion\NetworkCards\{numer} i odczytać wartość GUID. (rozwiązanie działa również na nowszych systemach).

W przypadku niemożności znalezienia GUID powyższą metodą: przejść do HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Class\ i wyszukać “Microsoft Virtual Machine Bus Network Adapter” (uwaga – może być kilka interfejsów).

• Utworzyć dwie wartości DWORD o nazwach ReceiveBufferSize i SendBufferSize, nadać im wartość 0800 (hexadecimal) lub 2048 (decimal). Jest to wartość bufora w KB, przy braku tych wpisów wielkość buforów jest domyślna i wynosi 1024KB.
• Wykonać restart wirtualnej maszyny aby ustawienia zostały wprowadzone.

Jeśli po wykonaniu powyższych kroków problem wciąż występuje (w moim przypadku miałem tą sytuację z jedna najbardziej obciążoną maszyną z IIS) należy jako wartość wprowadzić 1000 (hexadecimal) lub 4096 (decimal). Maksymalna możliwa wartość bufora to 4096KB.

źródła poza własnym doświadczeniem:

Increase VMBus buffer sizes to increase network throughput to guest VMs – Windows Server Performance Team Blog

KB 974909 – Microsoft Support

Network Adapter disabled, Event ID 4 Netvsc, miniport reset – TechNet Forums

Dawno temu znalazłem wpis na blogu Micorosft Virtualization Team, na którym wyczytałem o możliwościach uruchamiania systemu zainstalowanego na USB: “One thing our customers and partners requested was the ability to boot from flash. Customers told us they would like to purchase a server from their hardware partner of choice with Hyper-V included and they wanted the ability to choose whether it was on traditional spinning media or flash media. You got it.”. Zacząłem szukać tego opisu i znalazłem opis na TechNecie poświęcony właśnie takiemu wdrażaniu Hyper-V Server 2008 R2, przygotowując opis bazowałem głównie na tym dokumencie. Dokument wprowadza skrót UDF od USB Flash Device, zawiera też kilka obwarowań co do tej instalacji, które po przetłumaczeniu brzmią:

• Instalacja Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 na UFD, który nie jest wewnętrznym komponentem komputera jak np. przenośny zewnętrzny flash USB nie jest dozwolona.
• UFD musi być komponentem wewnętrznym wbudowanym w serwer zgodnie z dokładnym opisem zawartym w dokumencie.

Aby przeprowadzić instalację Hyper-V Server 2008 R2 urządzeniu USB należy przygotować:

• Nośnik instalacyjny (może być DVD, klucz USB, lub jako rozpakowany obraz) Hyper-V Server 2008 R2
• Windows Automated Installation Kit (AIK) for Windows 7
• Napęd USB (dysk lub duży szybki flash) na którym zainstalujemy system do pliku VHD. Minimalna wielkość to 8GB, zalecana 16GB.

Wszystkie poniższe operacje wykonywałem na Windows 7 Ultimate x64 z zainstalowanym pakietem WAIK, gdzie:

• C: to dysk systemowy
• D: napęd DVD (może być również klucz USB, jak również rozpakowany obraz płyty) z instalatorem Hyper-V Server 2008 R2
• W porcie USB znajduje się klucz USB na którym zainstalowany zostanie system. UWAGA! Wszystkie dane z nośnika wymiennego zostaną skasowane, nie jest to koniecznością, zdecydowałem się na to z powodu przejrzystości opisu.

Ad rem!

1. Uruchamiamy CMD z uprawnieniami Administratora, za jego pomocą tworzymy w folderze nowym folderze WINvhd na dysku C: plik VHD o wielkości prawie 15GB, formatujemy jego zawartość i nadajemy oznaczenie R:.
   

   mkdir c:\WINvhd
   diskpart
   create vdisk file=c:\WINvhd\HVserver.vhd maximum=15000 type=fixed
   select vdisk file=c:\WINvhd\HVserver.vhd
   attach vdisk
   create partition primary
   assign letter=R
   format quick fs=ntfs label=HVserver
   exit

2. Rozpakowanie pliku WIM, przechodzimy do folderu gdzie znajduje się ImageX, w moim przypadku używam wersji X64, bo Hyper-V Server 2008 R2 jest właśnie X64. W drugiej linii sprawdzamy jakie są wszystkie wersje systemu dostępne w pliku WIM, w tym przypadku jest tylko jedna wersja <IMAGE INDEX=”1″>, właśnie ją wybiorę:) dlatego w następnym kroku pojawiła się cyfra 1.
   

   cd /d “C:\Program Files\Windows AIK\Tools\amd64″
   imagex /info d:\sources\install.wim
   imagex /apply /check d:\sources\install.wim 1 R:\

3. Odłaczamy dysk VHD.
   

   diskpart
   select vdisk file=c:\WINvhd\Windows.vhd
   detach vdisk
   exit

4. Sprawdzamy którym urządzeniem jest docelowy napęd USB, następnie wymazujemy jego zawartość, tworzymy nową partycję i formatujemy ją na NTFS i nadajemy oznaczenie Z:.
   

   diskpart
   list disk
   select disk <numer napędu USB>
   clean
   create partition primary
   select partition 1
   active
   format quick fs=ntfs
   assign letter=Z
   exit

5. Kopiujemy plik VHD na napęd USB.
   

   copy c:\WINvhd\HVserver.vhd Z:

6. Nadpisujemy MBR na napędzie USB.
   

   cd /d “c:\program files\Windows AIK\Tools\PETools\AMD64\”
   bootsect /nt60 Z: /force /mbr

7. Podłączamy dysk VHD z napędu USB, powinien być widoczny jako R:.
   

   diskpart
   select vdisk file=z:\HVserver.vhd
   attach vdisk
   exit

8. Zmiana parametrów bootowania.
   

   bcdboot r:\windows /s Z:

9. Dodajemy wpisy do rejestru systemu na VHD wymuszające wyłączenie pliku wymiany w celu ograniczenia ilości cykli zapisów na napęd USB.
   

   REG LOAD HKLM\WindowsTemp r:\windows\system32\config\system
   REG ADD “HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Control\Session Manager\Memory Management” /v PagingFiles /t REG_MULTI_SZ /d “” /f
   REG DELETE “HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Control\Session Manager\Memory Management” /v ExistingPageFiles /f
   REG UNLOAD HKLM\WindowsTemp

10. Odłączamy dysk VHD.
    

    diskpart
    select vdisk file=z:\HVserver.vhd
    detach vdisk
    exit

11. Klucz USB z Hyper-V Server 2008 R2 jest już przygotowany, można się z niego spróbować zabootować. Klucz po przygotowaniu można użyć na innej konfiguracji sprzętowej (uruchomić go na innym komputerze) ważne, żeby konfiguracja napędów była identyczna jak w momencie kiedy była przygotowywana w innym wypadku po zabootowaniu się z klucza zobaczymy informację, że start jest niemożliwy, należy wtedy edytować konfigurację bootowania na kluczu USB (dalej opis jak to zrobić). Jeśli się udało to na ekranie zobaczmy końcową fazę konfiguracji systemu.
12. W razie problemów z bootowaniem z nowoutworzonego VHD na USB należy wystartować komputer z nośnika instalacyjnego, uruchomić linię komend (Shift + F10), za jej pomocą podpiąć dysk VHD (podobnie jak punkt 7 ale podając odpowiednie litery napędów) a następnie ręcznie zmienić parametry bootowania za pomocą polecenia BCDboot (punkt 8 ze wskazaniem odpowiednich dysków). Dokładniejszy opis jak posługiwać sie BCDboot znajduje się tym i w  tym artykule.

Rozwiązanie testowałem na stacji roboczej Dell Vostro 420 i 430, na każdym z nich działało poprawnie.

Bardzo ciekawie wygląda zastosowanie tej metody w infrastrukturze na której Hyper-V działa na bezdyskowych serwerach przeznaczonych do wirtualizacji przy podłączonych dyskach SAN na których znajdują się wirtualne systemy. Wcześniej w takim scenariuszu mogła pracować tylko wirtualizacja rodem z VMware.

źródła, poza własnym doświadczeniem:

Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 RTM & More – Microsoft Virtualization Team Blog

Deploying Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 on USB Flash Drive – TechNet

Walkthrough: Deploy a Virtual Hard Disk for Native Boot – TechNet

Virtual Hard Disks in Windows Server 2008 R2 and Windows 7 – TechNet

Instalacja Windows 7 oraz Windows Server 2008 R2 w plikach VHD – wss.pl

ImageX Technical Reference – TechNet

Add a Native-Boot Virtual Hard Disk to the Boot Menu – TechNet

BCDboot Command-Line Options – TechNet

Nie udało mi się znaleźć nigdzie dobrej metody na instalację Windows 7 i Windows Server 2008 R2 na kluczu USB dlatego postanowiłem się zabrać samemu za napisanie tutoriala. Rozwiązanie to jest rozwojową modyfikacją mojego pomysłu z przed 2 lat, jest od niego też dużo prostsze. Należy pamiętać o tym, że nie jest wspierane przez Microsoft. Domyślnie podczas startu Windows 7 i Windows Server 2008 R2 magistrala USB jest resetowana (tak samo jak w Windows Vista i Windows Server 2008) co w wypadku instalacji na napędzie USB powoduje przerwanie startu i restart komputera, w moim opisie przeciwdziałam temu przez wpisy w rejestrze i edycję plików. Procedura opisywana poniżej wymaga nieco uwagi a nie tylko wklejania poszczególnych linii do CMD. Wszystkie skomplikowane operacje zostały dodatkowo opisane. Jej działanie testowałem na laptopie Dell D630, D430, D6400 oraz na stacji roboczej Dell Vostro 430, na każdym z nich działało poprawnie.

Jeśli mimo to się zdecydowałeś należy się zaopatrzyć w:

• Nośnik instalacyjny Windows 7 (może być na kluczu USB)
• Windows Automated Installation Kit (AIK) for Windows 7
• Napęd USB (dysk lub duży szybki flash) na którym zainstalujemy system. Dla Windows 7 minimalna zalecana wielkość dysku to 16GB, mi udało się jednak do testów zainstalować na flashu 8GB.

Wszystkie poniższe operacje wykonywałem na Windows 7 Ultimate x64 z zainstalowanym pakietem WAIK, gdzie:

• C: to dysk systemowy
• D: napęd DVD (może być to też klucz USB, można również się posłużyć rozpakowanym obrazem) z instalatorem Windows 7
• W porcie USB znajduje się klucz USB na którym zainstalowany zostanie system. UWAGA! Wszystkie dane z nośnika wymiennego zostaną skasowane, nie jest to koniecznością (z punktu 1 można zrezygnować jeśli jesteśmy pewni, że pierwsza partycja podstawowa na kluczu jest aktywna i jest sformatowana na NTFS, w takim wypadku należy zmienić tylko jej literę na Z:), zdecydowałem się na to z powodu przejrzystości opisu.

Ad rem!

1. Uruchamiamy CMD z uprawnieniami Administratora, za jego pomocą czyścimy dysk USB, formatujemy jego zawartość i nadajemy oznaczenie Z:.
   

   diskpart
   list disk
   select disk <numer napędu USB>
   clean
   create partition primary
   select partition 1
   active
   format quick fs=ntfs
   assign letter=Z
   exit

2. Rozpakowanie pliku WIM, przechodzimy do folderu gdzie znajduje się ImageX, w moim przypadku wdrażam wersję X64 (dlatego AMD64 w pierwszej linii, przy wdrażaniu X86 ścieżka będzie miała oczywiście X86 na końcu ). W drugiej linii sprawdzamy jakie są wszystkie wersje systemu dostępne w pliku WIM, w moim przypadku Windows 7 Ultimate X64 był dostępny jako <IMAGE INDEX=”4″>, dlatego w następnym kroku pojawiła się cyfra 4.
   

   cd /d “C:\Program Files\Windows AIK\Tools\amd64″
   imagex /info d:\sources\install.wim
   imagex /apply /check d:\sources\install.wim 4 Z:\

3. Nadpisujemy MBR na napędzie USB (znów robię to dla wersji X64).
   

   cd /d “c:\program files\Windows AIK\Tools\PETools\AMD64\”
   bootsect /nt60 Z: /force /mbr

4. Zmiana parametrów bootowania.
   

   bcdboot Z:\windows /s Z:

5. Dodajemy wpisy do rejestru systemu na USB wymuszające wyłączenie pliku wymiany w celu ograniczenia zapisów na napęd USB (w razie chęci posiadania pliku wymiany z komend w linii 2 i 3 można zrezygnować jeśli chcemy zachować plik wymiany o domyślnych parametrach)  oraz zmieniamy ustawienia startu usług związanych z magistralą USB.
   

   REG LOAD HKLM\WindowsTemp z:\windows\system32\config\system
   REG ADD “HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Control\Session Manager\Memory Management” /v PagingFiles /t REG_MULTI_SZ /d “” /f
   REG DELETE “HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Control\Session Manager\Memory Management” /v ExistingPageFiles /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBCCGP /v Start /t REG_DWORD /d 00000000 /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBEHCI /v Start /t REG_DWORD /d 00000000 /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBHUB /v Start /t REG_DWORD /d 00000000 /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBSTOR /v Start /t REG_DWORD /d 00000000 /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBUHCI /v Start /t REG_DWORD /d 00000000 /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBCCGP /v Group /t REG_SZ /d “Boot bus extender” /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBEHCI /v Group /t REG_SZ /d “Boot bus extender” /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBHUB /v Group /t REG_SZ /d “Boot bus extender” /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBSTOR /v Group /t REG_SZ /d “Boot bus extender” /f
   REG ADD HKLM\WindowsTemp\ControlSet001\Services\USBUHCI /v Group /t REG_SZ /d “Boot bus extender” /f
   REG UNLOAD HKLM\WindowsTemp

6. Przechodzimy eksploratorem windows do Z:\windows\inf i edytujemy następujące pliki: usb.inf, usbport.inf, usbstor.inf; dodając na początku ich treści:
   

   [*.AddService]
   StartType = 0
   LoadOrderGroup = boot bus extender

7. Klucz USB z Windows 7 jest już przygotowany, można się z niego spróbować zabootować. Klucz po przygotowaniu można użyć na innej konfiguracji sprzętowej (uruchomić go na innym komputerze).
8. Po automatycznym restarcie najprawdopodobniej system się nie włączy poprawnie. Będzie się resetował kilka sekund po starcie. Jest to spowodowane przywracaniem ustawień domyślnych rejestrów usług magistrali USB przez instalator. Zanim system będzie gotowy do pracy taka sytuacja wydarzy się dwukrotnie. Należy wtedy wykonać po kolei kroki: 5 i 6, po czym zabootować się jeszcze raz. Te same kroki należy podjąć jeśli zmienią się ustawienia i system będzie się resetował podczas startu, zdarza się, że instalacja poprawek zmienia ustawienia rejestrów odpowiedzialnych za USB, co powoduje problemy ze startem.

Przedstawioną metodę można stosować dla Windows 7 i Windows Server 2008 R2 oraz Hyper-V Server 2008 R2 (dla Hyper-V Server 2008 R2 jest wspierane przez Microsoft do instalacji do dysku VHD na USB, opiszę to wkrótce). Warto też mieć na uwadze, że wydajne USB 3.0 niedługo trafi pod strzechy (w tej chwili nie mam możliwości prawdzenia rozwiązania w praktyce), może to spowodować, że rozruch systemu z USB stanie się o wiele bardziej popularny z powodu prędkości porównywalnej do interfejsu SATA 2.

Jeśli chodzi o legalność rozwiązania jestem w trakcie ustalania jakie zdanie na temat tej metody instalacji ma firma Microsoft. Przytoczę fragment licencji Windows 7, w oryginale:

“The software is licensed on a per copy per computer basis. A computer is a physical hardware system with an internal storage device capable of running the software. A hardware partition or blade is considered to be a separate computer.”

Po polsku brzmi to:

“Oprogramowanie jest licencjonowane w trybie kopii na komputer. Komputer to fizyczny system sprzętowy z wewnętrznym urządzeniem magazynującym dane służący do uruchomiania oprogramowania. Partycja sprzętowa lub dysk typu blade są uznawane za oddzielne komputery.”

Biorąc to dosłownie instalacja na kluczu USB znajdującym się wewnątrz sprzętu komputerowego (np. klucz podłączony wewnątrz komputera nie wystający poza obudowę)  wydaje się dopuszczalna ale tak jak napisałem parę linijek wyżej jestem w trakcie sprawdzania u źródła.

[update 27.01.2010]
Zgodnie z informacją jaką w dniu dzisiejszym otrzymałem z Centrum Obsługi Klienta Microsoft taka instalacja jest dopuszczona przez licencję Windows 7 i Windows Server 2008 R2. Cytat z maila jaki w tej sprawie otrzymałem: “Instalacja systemu na nośniku danych jakim jest USB, jest możliwa i nie powoduje, że takie postępowanie stoi w sprzeczności z licencją. Należy zwrócić uwagę na fakt, że oprogramowanie załadowane z napędu USB – w przypadku licencji OEM, przypisze się do komputera i instalacja na innym urządzeniu z tego napędu nie jest możliwa“.

źródła, poza własnym doświadczeniem:

ImageX Technical Reference – TechNet

BCDboot Command-Line Options – TechNet

Aby się zarejestrować należy na witrynie Prometric podać kod: VRR2.

Egzaminy odbywają się między 4 a 31 grudnia.

W związku z tym na Virtual Study pojawi się dodatkowa sesja pod tytułem: “Druga odsłona wirtualizacji – co nowego w R2” poświęcona będzie zmianom w Hyper-V v 2 zawartym w Windows Server 2008 R2 w porównaniu do Hyper-V v 1. Sesję odbędzie się 15 grudnia, poprowadzi ją Kamil Skalski. Jest to rozszerzenie do szkolenia  przygotowującego do egzaminu 70-652 Windows Server Virtualization – ma też ten sam link do rejestracji. Zapraszam!

źródło, poza informacją mailową:

Virtual Study

[EDIT 02.12.2009 PL]

Pod postem na  Born to Learn Rob Hagman w komentarzach umieścił link do tego wpisu jako przykład wycieku informacji i złamania zasad. Trochę to śmieszne. W mailu który otrzymałem nie było żadnych informacji, że informacja jest niejawna (błąd edytora?). Kilka cytatów z maila, które wskazują na to, że informacja będzie publicznie dostępna (niestety nadawca nie wskazał kiedy):

“This opportunity will also be offered to the general public.” – Ta oferta będzie również dostępna dla publicznych odbiorców.

“Beta exams have limited availability and are operated under a first-come-first-served basis.” – Liczba miejsc na egzaminy beta jest ograniczona i stosowana jest zasada “pierwszy przychodzi – pierwszy obsłużony”.

[EDIT 02.12.2009 EN]

Under post on  Born to Learn Rob Hagman put link to this entry as leak and act against rules. Looks silly for me. In mentioned email there is no info that content is confidential (mistake of email editor?). Few lines from that email – pointed that information will be public (unfortunately there was no defined date):

“This opportunity will also be offered to the general public.”

“Beta exams have limited availability and are operated under a first-come-first-served basis.”

[EDIT2 03.12.2009 PL]

Skontaktowałem się mailowo z Krista Wall i udało mi się uzgodnić, że następne maile wysyłane z powiadomieniem o egzaminach w wersji Beta będą oznaczone jako informacja zastrzeżona. Sprawa wyjaśniona. Krista, dzięki za odpowiedź.

[EDIT2 03.12.2009 EN]

I contacted to Krista Wall, we agresd that next email notification about Beta Exams will be marked as confidential. End of the story. Krista, thanks for your RE.

Co będzie na mojej sesji:

Wszystko co dotyczy codziennej pracy z maszynami działającymi na Hyper-V. Zarządzanie maszynami i zasobami, snapshoty, import/export, backup, ręczna migracja maszyn z Virtual PC i VMware. Część z nich jest oczywista i często nie zwraca się na nie nawet uwagi, ale są bardzo ważne i mają decydujące znaczenie w utrzymywaniu stabilnego i dostępnego środowiska wirtualnego, dlatego postaram się usystematyzować wszystkie podstawowe w codziennej pracy z Hyper-V kwestie.

Dokładna agenda:

1. Optymalizacja maszyn wirtualnych.
- Różnice między sprzetem fizycznym a wirutalnym,
- Integration Services.
- Sposoby zarządzania maszynami wirtualnymi (MMC, RDP, SCVMM, VMconnect).
- Ustawienia zasobów dla krytycznych i niekrytycznych maszyn (CPU, startup/shutdown).
- Kontrola zasobów hosta – Performance Monitor.

2. Wykorzystanie Snapshotów i zarządzanie nimi.
- Ogólnie o snapshotach.
- Dlaczego snapshoty nie powinny być jedyną forma backupu.
- Automatyzacja wykonywania Snapshotów.
- Usuwanie starych snapshotów.

3. Przenoszenie maszyn.
- Standardowy export/import.
- Migracja maszyn wirtualnych z Virtual PC, Virtual Server (VHD), VMware (VMDK), P2V – bez SCVMM.

4. Backup & Restore.
- Export jako prosta metoda na backup offline.
- Windows Server Backup – najprostsza metoda na backup online.
- SCDPM – dla tych, którzy potrzebują więcej.
- Metody odzyskiwania maszyn wirtualnych z samych plików VHD i AVHD (advanced demo).

Rejestracja na spotkanie (wymagane posiadanie konta w serwisie Virtual Study).

Do zobaczenia na Live Meetingu dzis o 20:30! Już za 3 godziny.

[edit] Moja prezentacja, którą posługiwałem się podczas sesji do pobrania tutaj.

źródło: Virtual Study

Cykl sesji o wirtualizacji mający przygotowywać do egzaminu 70-652 Windows Server Virtualization:

02.11.2009 g 20:30 Instalacja i podstawowa konfiguracja Hyper-V (Kamil Frankowicz) - To już dziś – za dwie godziny!!!
09.11.2009 g 20:30 Wdrażanie maszyn wirtualnych (Paweł Badura)
14.11.2009 g 2030 Praca z wirtualnymi maszynami (Karol Stilger)
01.12.2009 g 20:30 Instalacja i podstawowa konfiguracja SCVMM (Wojciech Marusiak)
0809.12.2009 g 20:30 Wysoka dostępność wirtualizacji (Kamil Skalski)
10.12.2009 g 20:30 SCVMM Zagadnienia zaawansowane (Dariusz Porowski)
15.12.2009 g 20:30 Druga odsłona wirtualizacji – co nowego w R2 (Kamil Skalski) – sesja dodatkowa, rozszerzająca i przygotowująca do 71-659

Trochę o mojej sesji (14.11.2009 godz 20:30): Praca z wirtualnymi maszynami:

Co będzie: Wszystko co dotyczy codziennej pracy z maszynami działającymi na Hyper-V. Zarządzanie maszynami i zasobami, snapshoty, import/export, backup/recovery, ręczna migracja maszyn z Virtual PC i VMware. Część z nich jest oczywista i często nie zwraca się na nie nawet uwagi, ale są bardzo ważne i mają decydujące znaczenie w utrzymywaniu stabilnego i dostępnego środowiska wirtualnego, dlatego postaram się usystematyzować wszystkie podstawowe w codziennej pracy z Hyper-V kwestie.

Czego nie będzie: Wszystkiego o SCVMM i klastrach – tu zostawiam kolegom pole do popisu.

Więcej informacji i rejestracja (wymagane posiadanie konta w serwisie Virtual Study).

Jak już jestem przy temacie Virtual Study to na pewno warto wspomnieć o sesji: Zarządzanie czasem – czyli rozwój osobisty nie tylko dla orłów gdzie Paweł Łukasik opowie o metodach zarządzania czasem. Na pewno pomoże to wszystkim zabieganym lepiej poukładać swój czas.

Do zobaczenia na Live Meetingu!

źródło: Virtual Study

Artykuł podzielony jest na części:

• Backup i snapshoty wykonywane za pomocą PowerShell
• Backup z użyciem Windows Server Backup
• Backup za pomocą Data Protection Manager

A to kawałek wstępu:

“Backup maszyn wirtualnych na Hyper-V wydaje się skomplikowany, jeśli założymy, że chcemy, żeby był wykonywany automatycznie, downtime powinien dążyć do zera i co oczywiste żeby dało się z niego odzyskać dane, jeśli pojawi się taka potrzeba. Okazuje się, że można nim bardzo łatwo zarządzać.”

Zapraszam do przeczytania całości!

źródło: własna radosna twórczość

Aby zainstalować powłokę PowerShell na Hyper-V Server 2008 R2 należy:

• Z menu konfiguracji systemu (niebieska konsola: Server Configuration) wybieramy: “4″ (Configure Remote Management), a następnie “2″ (Enable Windows PowerShell). Podczas tej operacji zainstalowany zostanie .NET Framework, PowerShell oraz zmieniona polityka uruchamianie skryptów PowerShell na RemoteSigned pozwalającą na uruchamianie niepodpisanych skryptów (np. pobranych z Internetu).
• System zaproponuje restart, który akceptujemy.

• Po restarcie uruchomimy PowerShell komendą:

start PowerShell

To samo można również zrobić również standardowo jak na Windows Server 2008 R2 w wersji Core:

• Zainstalować .NET Framework:

start /w ocsetup NetFx2-ServerCore

• Zainstalować PowerShell:

start /w ocsetup MicrosoftWindowsPowerShell

• Aby umożliwić uruchamianie skryptów które nie są podpisane należy w PowerShell podać komendę (polecam zapoznać się z podstawową dokumentacją PowerShell):

Set-ExecutionPolicy RemoteSigned

Teraz zarządzanie maszynami Wirtualnymi na Hyper-V Server i Hyper-V zainstalowanym jako rola w Windows Server 2008 R2 wreszcie jest na dobrym poziomie. Postaram się niedługo podzielić PowerShellowymi skryptami których używam do backupu i wykonywania migawek wirtualnych systemów.

źródło: własne doświadczenia poparte dokumentacją

poprawiono miedzy innymi bardzo denerwujący i praktycznie uniemożliwiający normalną pracę problem z wieszającą się konsolą MMC podczas przeglądania plików na zarządzanym komputerze.

źródła:

Opis Hyper-V Management Tools update dla Windows Vista Service Pack 2

Witryna pobierania Hyper-V Management Tools update for Windows Vista Service Pack 2 wersja x86

Witryna pobierania Hyper-V Management Tools update for Windows Vista Service Pack 2 wersja x64

Aby pobrać pakiet należy:

1. Zalogować się do https://connect.microsoft.com używając swojego Live ID.

2. Kliknąć “CONNECTION DIRECTORY” (górna część strony).

3. Wybrać kategorię: Server, i przewinąć aż do “Linux Integration Components for Microsoft Hyper-V”

4.  Kliknąć“Apply Now” by uzyskać dostęp do połączenia.

źródło: Hyper-V How To: Download Linux Integration Components (Beta) -tonyso

Przy użyciu narzędzia można zarządzać systemami: Windows Server 2008 R2, Windows Server 2008 oraz Windows Server 2003.

Bardzo mnie ucieszyła dostępność tego narzędzie bo mogę zarządzać między innymi Hyper-V z komputera z Windows 7

Remote Server Administration Tools dla Windows 7 można pobrać stąd.

źródło: Witryna pobierania Remote Server Administration Tools for Windows 7

Dziś pojawił się Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 w wersji Beta. Dla niezaznajomionych z tematem: napisałem o Hyper-V Server w tym wpisie. W skrócie: bezpłatny system służący jako podstawa dla wirtualizacji. W obecnej wersji dodano funkcje Failover Clustering i Live Migration, zwiększono liczbę obłsugiwanych procesorów i pamięci.

Betę wydania drugiego Hyper-V Server 2008 można pobrać z: witryny Pobiernia Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 Beta

źródło: Microsoft® Hyper-V™ Server 2008 R2 Beta

W pracy dostałem w spadku serwery na którym testerzy testują działanie aplikacji i systemów dla przed dostarczeniem do klientów. Aplikacje które piszą nasi programiści muszą działać pod różnymi wersjami systemów operacyjnych Windows stąd konieczność przeprowadzenia testów przed wdrożeniem systemu u kienta.

Do tej pory do tego celu były wykorzystywane maszyny z VMWare Server, w momencie rozpoczecia projektu pod koniec 2006 roku było to jedyne rozwiązanie działające na platformie Windows obsługujące maszyny wirtualne wykorzystujące procesory x64. Wtedy Hyper-V był jeszcze w bardzo głębokiej wersji beta (alfa?) a Virtual Server ani Virtual PC (wiem, że program desktopowy ale można go używać przy pewnych załozeniach i samozaparciu do pracy serwerowej) nie miały (i do tej pory nie mają) wsparcia dla x64 hostów dlatego do wirtualizacji tego projektu użyto VMware Servera zainstalowanego na Windows Server 2003 w wersji x64.

Niedawno zapadła decyzja o upgradzie możliwie wielu serwerów do Windows Server 2008. Zdecydowałem się zainstalować na serwerach gospodarzach – Windows Server 2008 i do wirtualizacji wykorzystać Hyper-V. Hyper-V wykorzystuje nieco inny model wirtualizacji niż VMware Server, moim zdaniem jest to lepsze rozwiązanie, do tego można wykorzystywać go na systemach Windows Server 2008 w wersji Core (większa wydajność) lub na Hyper-V Server (bezpłatne środowisko wirtualizacyjne). Pojawił się jednak problem ze zmigrowaniem wirtualnych hostów do standardu zgodnego z Hyper-V.

Wirtualne systemy działały w oparciu o systemy: Windows Server 2003 x86, Windows Server 2003 x64, Windows Server 2008 x86, Windows Sever 2008 x64, Windows XP x86, Windows XP x64, Windows Vista x86, Windows Vista x64.

Operacja okazała się wyjątkowo łatwa o wiele łatwiejsza niż sie spodziewałem. Opis operacji jakie wykonałem:

1. Odinstalowanie z wirtualnych maszyn dodatków VMware

2. Przekonwertowanie dysków maszyn wirtualnych z formatu VMDK do VHD. Wykorzystałem do tego VMDK(VMWare) to VHD Converter – bezpłatny program.

3. Zainstalowanie na serwerach gospodarzach Windows Server 2008, uruchomienie roli Hyper-V, skonfigurowanie sieci (warto pamiętać o wykorzystaniu conajmniej 2 interfejsów sieciowych – lub osobnych vlanów, jednego do komunikacji wirtualnych maszyn ze światem zewnętrznym drugiego do wykorzystania przez komputer gospodarza).

4. Zainicjowanie nowych maszyn wirtualnych o zblizonych parametrach do tych które miały na VMware Server i użycie w nich nowoprzekonwertowanych plików VHD jako dysków.

5. Uruchomienie maszyn wirtualnych.

6. Dla Windows Vista i Server 2008 w wersji x86 i x64 wymagany jest ręczny update HAL: uruchomić msconfig, zakładka Boot, Advanced options, zaznaczenie Detect HAL, zatwiedzić zmiany i zrestartować maszynę. Dla Windows XP i Server 2003 pomijamy ten punkt.

7. Zainstalowanie Hyper-V Integration Components w systemach gości. Po rebocie który proponuje instalator otrzymujemy poprawnie działające na Hyper-V środowisko.

8. Testowanie rozwiązania.

Dopisek: Zamiast używać VMDK(VMWare) to VHD Converter można posłużyć się innymi narzędziami. np. Symantec Backup Exec lub dla Windows Server 2008/Windows Vista użyć wbudowanego backupu którego pliki wynikowe są plikami VHD właśnie.

źródła: własne doświadczenia i lektura informacji:

VMDK(VMWare) to VHD Converter

Wpis na blogu Groovy Technical and How To

Virtual Machine Migration Guide: How To Migrate from Virtual Server or Virtual PC to Hyper-V

Co prawda Ubuntu nie jest oficjalnie wspierane ale jest mozliwe jego używanie na Hyper-V.

Oto opis instalacji Ubuntu 8.10 na Hyper-V:

1. Utworzenie wirtualnej maszyny w Hyper-V.

Uruchamiamy Server Manager i rozpoczynamy kreator tworzenia nowej maszyny:

Nadajemy jej nazwę i przedzielamy pamięć operacyjną (przydzieliłem 1GB). Jeśli nie dysponujemy jej dużą ilością 512MB powinno również wystarczyć.

Można wybrać aby sieć nie była podłączona (w dalszej części jeszcze wrócimy do tego ustawienia). Tworzymy dysk VHD na którym bedzie zainstalowany system (opcja domyślna jest w moim przypadku odpowiednia).

W moim przypadku instalacja będzie prowadzona z obrazu iso, który wskazujemy i zatwierdzamy “Finish” na końcu kreatora.

Tak przygotowana maszyna wymaga jeszcze dodatkowej konfiguracji sieci. Domyślnie Hyper-V dodaje jako interfejs siecowy urzadzenie które wymaga instalowania Integration Services, które nie są dostępne dla na platformę linux. W nowododanej maszynie przechodzimy do “Settings”, dodajemy nowe urządzenie “Legancy Network Adapter”.

Podłączamy go w zależności od konfiguracji do odpowiedniej sieci (w moim przypadku nazywa się “external”. Usuwamy interfejs sieciowy który nie będzie działać i zatwierdzamy zmiany.

2. Instalacja systemu na wirtualnej maszynie.

Łaczymy się do komputera za pomocą Virtual Machine Connection.

Uruchamiamy system wciskając guzik “Start”, po zabotowaniu się wybieramy język.

Wciskamy F4 i wybieramy tryb “Safe graphic mode”, potwiedzamy Enter i zatwierdzamy “Try Ubuntu Without any change to your computer”.

Rozpocznie się uruchamianie Live CD i po chwili ukaże się pulpit.

Na którym wybieramy “install”

Po czym rozpocznie pracę instalator. Nie będę tego opisywał, żeby nie przynudzać:) po ukończeniu pracy przez instalatora wybieramy reboot systemu i odłączamy obraz instalacyjny systemu lub wyciągamy z napędu płytę instalacyjną kiedy zastaniemy o to poproszeni. Po reboocie otrzymujemy działający system.

Uwaga: tą wersję systemu (8.10) na maszynie wirtualnej daje się zainstalować w miarę prosto, przy problemach ze startem w wersjach wcześniejszych (późniejszych – bo nie wiadomo czy w Ubuntu to bug czy ficzer) podobnie jak w innych debianopodobnych i Fedorze należy dopisać do wpisu inicjującego “noreplace-paravirt” co powinno rozwiązać problem ze startem na na wirtualnym komputerze (to samo dotyczy instalacji debianopodobnych jak i Fedory na Virtual PC).

3. Zmiany w systemie po instalacji.

Po instalacji właściwie nie trzeba przeprowadzać żadnych. Chyba że wystąpią problemy opisane w uwadze wtedy należy wyedytować plik ustawień startowych przez dodanie “noreplace-paravirt”.

żródło: własne doświadczenia

źródło: Witryna pobierania OVMST 2.0